Wyjaśnienie plastyfikatorów: rodzaje, jak działają i jak wybrać właściwy

Co robią plastyfikatory i dlaczego mają znaczenie

Plastyfikatory to organiczne dodatki chemiczne, które sprawiają, że sztywne polimery – najczęściej polichlorek winylu (PVC) – są miękkie, elastyczne i podatne na przetwarzanie. Działają poprzez wstawianie się pomiędzy łańcuchy polimeru i zmniejszanie sił międzycząsteczkowych, które utrzymują te łańcuchy ściśle razem. Rezultatem jest materiał, który wygina się, rozciąga i płynie, zamiast pękać pod naprężeniem. Bez plastyfikatorów izolacja kabli zasilających, podłoga pod stopami, rurka dożylna w szpitalu i tapicerka deski rozdzielczej w samochodzie byłyby zbyt kruche, aby funkcjonować.

PVC jest najbardziej plastyfikowanym polimerem na świecie — jest trzecim najczęściej produkowanym polimerem na świecie po polietylenie i polipropylenie, a elastyczne formuły PCW odpowiadają za większość zużycia plastyfikatorów. Globalny popyt na plastyfikatory prognozowano na mniej więcej ok 9,75 mln ton rocznie i plastyfikatory stanowią około jedną trzecią wszystkich dodatków do tworzyw sztucznych stosowanych na całym świecie. Oprócz PVC mniejsze ilości plastyfikatorów stosuje się w akrylach, poliuretanach i polistyrenie w celu poprawy określonych właściwości przetwórczych lub wydajności.

Skuteczność dowolnego plastyfikatora zależy od trzech podstawowych czynników: jego zgodności chemicznej z polimerem, jego lotności (jak szybko odparowuje lub migruje z materiału w czasie) oraz jego odporności na ekstrakcję olejami, wodą lub innymi substancjami, z którymi może stykać się gotowy produkt. Właściwe połączenie tej kombinacji odróżnia produkt, który działa latami, od produktu, który w ciągu kilku miesięcy twardnieje, pęka lub powoduje wyciekanie plastyfikatora na powierzchnie stykowe.

Plastyfikacja wewnętrzna i zewnętrzna: dwa różne podejścia

Plastyfikacja może zachodzić na dwa zasadniczo różne sposoby, a rozróżnienie to ma znaczenie podczas formułowania związku od podstaw lub podczas oceny, czy istniejącą recepturę można ulepszyć.

Plastyfikacja wewnętrzna

Plastyfikację wewnętrzną osiąga się poprzez chemiczną modyfikację samego polimeru — albo poprzez wprowadzenie komonomeru, który zakłóca regularność łańcucha podczas polimeryzacji, albo poprzez przyłączenie elastycznych grup bocznych do szkieletu polimeru. Rezultatem jest polimer, który jest z natury bardziej elastyczny i nie wymaga żadnych dodatków. Wewnętrzna plastyfikacja zapewnia bardzo trwałą elastyczność, ponieważ nie ma oddzielnej cząsteczki, która mogłaby migrować w czasie. Kompromis polega na tym, że elastyczność jest ustalana na etapie syntezy polimeru i nie można jej regulować później w trakcie mieszania.

Plastyfikacja zewnętrzna

Plastyfikacja zewnętrzna — dominujące podejście komercyjne — polega na domieszaniu oddzielnej cząsteczki plastyfikatora do polimeru podczas przetwarzania. Plastyfikator nie jest związany chemicznie z polimerem; jest fizycznie rozproszony pomiędzy łańcuchami. Daje to formulatorom pełną kontrolę nad stopniem elastyczności, który można precyzyjnie ustawić, dostosowując poziom obciążenia plastyfikatorem. Wyższe obciążenie zapewnia bardziej miękki i giętki materiał; niższe obciążenie daje sztywniejszy wynik. Praktycznym ograniczeniem zewnętrznych plastyfikatorów jest to, że mogą one z czasem migrować z matrycy polimerowej, szczególnie pod wpływem ciepła, ekspozycji na promieniowanie UV lub w kontakcie z olejami i rozpuszczalnikami – zjawisko to omówiono poniżej.

Główne typy plastyfikatorów i do czego każdy z nich jest dobry

Nie ma uniwersalnego, najlepszego plastyfikatora. Każda rodzina substancji chemicznych oferuje inną równowagę wydajności, kosztów, statusu prawnego i profilu środowiskowego. Poniżej znajduje się zestawienie kategorii dominujących w zastosowaniach komercyjnych.

Plastyfikatory ftalowe

Ftalany to diestry kwasu ftalowego, które od dziesięcioleci stanowią dominującą rodzinę plastyfikatorów. Najbardziej znaczącymi handlowo członkami są DINP (ftalan diizononylu), DIDP (ftalan diizodecylu) i historycznie DEHP (ftalan di(2-etyloheksylu)). Ftalany zapewniają doskonałą kompatybilność z PVC, dobre właściwości przetwórcze, niezawodne działanie w niskich temperaturach i opłacalność w elastycznych zastosowaniach ogólnego przeznaczenia. DOP (ftalan dioktylu), jeden z najczęściej stosowanych ftalanów, pozostaje standardowym odniesieniem w zakresie elastyczności izolacji kabli, podłóg, skóry syntetycznej i tkanin powlekanych. Najczęściej stosowane obecnie ftalany – DINP i DIDP – to warianty o dużej masie cząsteczkowej i charakteryzujące się niższym współczynnikiem migracji niż starsi członkowie rodziny o krótszym łańcuchu.

Plastyfikatory tereftalanowe (DOTP / DEHT)

DOTP (tereftalan dioktylu, zwany także DEHT) stał się najszerzej stosowanym plastyfikatorem nieftalanowym na świecie i w dużej mierze zastąpił DEHP w zastosowaniach w drutach, kablach i motoryzacji. Jest strukturalnie podobny do ftalanów, ale wykorzystuje inny izomer pierścienia benzenowego, co stawia go poza ograniczeniami regulacyjnymi stosowanymi w odniesieniu do ortoftalanów na wielu rynkach. DOTP oferuje wydajność ogólnego przeznaczenia, zasadniczo porównywalną z DOP, z nieco lepszą zmiennością i dobrą zgodnością z przepisami UE REACH, US CPSIA i głównymi specyfikacjami OEM. Jest to obecnie domyślny wybór dla producentów odchodzących od DEHP bez pogorszenia wydajności.

Plastyfikatory trimelitowe

Trimellitany, takie jak TOTM (trimelitan trioktylu), to plastyfikatory o dużej masie cząsteczkowej przeznaczone do zastosowań, w których występują podwyższone temperatury robocze. Ich większy rozmiar cząsteczkowy oznacza, że ​​migrują i ulatniają się znacznie wolniej niż standardowe plastyfikatory, co jest niezbędne w izolacji przewodów pod maską samochodów i wysokotemperaturowych kablach przemysłowych. TOTM jest również przeznaczony do zastosowań medycznych wymagających odporności chemicznej, takich jak przewody do infuzji leków i linie podawania chemioterapii, ponieważ jest odporny na ekstrakcję agresywnymi roztworami farmaceutycznymi lepiej niż alternatywy ogólnego przeznaczenia.

Plastyfikatory alifatycznych estrów kwasu dwuzasadowego (adypiniany, azelany, sebacyniany)

Ta rodzina – obejmująca DOA (adypinian di(2-etyloheksylu), DOS (sebacynian di(2-etyloheksylu)) i DOZ (azelan di(2-etyloheksylu) – jest standardowym wyborem do zastosowań wymagających elastyczności w bardzo niskich temperaturach. DOS zapewnia najlepszą w grupie wydajność w niskich temperaturach. Te plastyfikatory są powszechnie stosowane w uszczelkach lodówek, foliach do przechowywania w chłodniach, kablach zewnętrznych w zimnym klimacie i opakowaniach medycznych, które muszą pozostać giętkie podczas przechowywania w lodówce. Kompromisem jest niższa trwałość w porównaniu z ftalanami: adypiniany i sebacyniany mają tendencję do łatwiejszego ulatniania się i ekstrakcji, co ogranicza ich zastosowanie w wymagających, długotrwałych zastosowaniach.

Plastyfikatory polimerowe

Plastyfikatory polimerowe to łańcuchy polimerowe o dużej masie cząsteczkowej – zazwyczaj poliestry – które działają jak plastyfikatory, fizycznie zajmując przestrzeń pomiędzy łańcuchami PVC. Ze względu na swój duży rozmiar migrują i ekstrahują z wyjątkowo małą szybkością, zapewniając formułom wyjątkową trwałość. Są preferowanym wyborem w przypadku produktów, które muszą zachować swoją elastyczność przez wiele lat w agresywnych środowiskach pracy: węży paliwowych, olejoodpornych osłon kabli, rur przemysłowych i membran dachowych narażonych na ciągłe promieniowanie UV i wodę. Ich koszt jest znacznie wyższy niż plastyfikatorów monomerycznych i mogą wpływać na lepkość przetwórczą, dlatego często stosuje się je w połączeniu z pierwotnymi plastyfikatorami monomerowymi, a nie samodzielnie.

Plastyfikatory cytrynianowe

Estry cytrynianowe, pochodzące z kwasu cytrynowego, należą do najbardziej udanych komercyjnie nieftalanowych zamienników w zastosowaniach medycznych i mających kontakt z żywnością. Cytrynian tributylu (TBC) i cytrynian acetylotributylu (ATBC) zostały dopuszczone do stosowania w foliach PVC przeznaczonych do kontaktu z żywnością, rurkach medycznych i opakowaniach farmaceutycznych zarówno w ramach amerykańskich przepisów FDA, jak i UE. Nie są to plastyfikatory najskuteczniejsze pod względem czysto mechanicznym, ale ich profil bezpieczeństwa i akceptacja przepisów sprawiają, że są one chętnie wybieranym wszędzie tam, gdzie głównym ograniczeniem projektowym jest kontakt z żywnością lub pacjentem.

Plastyfikatory pochodzenia biologicznego

Epoksydowany olej sojowy (ESBO) to najpowszechniej stosowany plastyfikator pochodzenia biologicznego, otrzymywany z oleju sojowego i ceniony zarówno ze względu na swoją funkcję uplastyczniającą, jak i drugorzędną rolę stabilizatora termicznego w preparatach PVC. Inne opcje pochodzenia biologicznego obejmują pochodne oleju rycynowego, kardanol (pochodzący z płynu z łupin orzechów nerkowca) i estry izosorbidu. Plastyfikatory pochodzenia biologicznego są odnawialne, generalnie ulegają biodegradacji i są coraz częściej wybierane przez marki dbające o zrównoważony rozwój. Ich główne ograniczenia polegają na tym, że zazwyczaj mają gorszą skuteczność od plastyfikatorów ropopochodnych pod względem elastyczności w niskich temperaturach i są stosowane raczej jako wtórne lub współplastyfikatory w większości preparatów dostępnych na rynku, a nie jako główny środek plastyfikujący.

DINCH (dikarboksylan cykloheksanu diizononylu)

DINCH to w pełni uwodorniona wersja DINP, opracowana specjalnie do zastosowań wrażliwych, w których występuje kontakt z pacjentem lub dzieckiem. Ma ponad dziesięcioletnią historię zatwierdzania kontaktu z krwią w Europie i jest zalecany przez producentów wyrobów medycznych do worków na kroplówkę, worków na krew i produktów do pielęgnacji noworodków. Stopień jego migracji jest bardzo niski, jego profil toksykologiczny jest dobrze udokumentowany, a jego akceptacja prawna jest szeroka. Koszt jest wyższy niż w przypadku standardowych ftalanów i DOTP, ale w przypadku zastosowań, w których dokumentacja bezpieczeństwa nie podlega negocjacjom, premia jest uzasadniona.

Gdzie stosowane są plastyfikatory: kluczowe zastosowania przemysłowe

Zrozumienie, gdzie plastyfikator trafi do gotowego produktu, jest tak samo ważne, jak zrozumienie jego składu chemicznego. Środowisko zastosowania — temperatura, ekspozycja na promieniowanie UV, substancje kontaktowe, jurysdykcja regulacyjna — określa, który typ jest odpowiedni.

Izolacja przewodów i kabli

Izolacja i osłona kabli z elastycznego PVC to jeden z największych rynków plastyfikatorów z jednej strony. Plastyfikator musi przetrwać dziesięciolecia pracy w podwyższonych temperaturach (w przypadku okablowania stacjonarnego), być odporny na rozprzestrzenianie się płomienia, jeśli jest to określone, i zachować elastyczność podczas cyklicznych zmian temperatur. DOTP stał się standardowym wyborem ogólnego zastosowania w przypadku mieszanek kablowych na rynkach, na których zastosowanie DEHP jest ograniczone. W kablach wysokotemperaturowych – takich jak okablowanie komory silnika samochodowego – należy stosować TOTM lub plastyfikatory polimerowe w celu zapewnienia stabilności termicznej. Kable zewnętrzne stosowane w zimnym klimacie często zawierają mieszankę adypinianu lub sebacynianu, aby zachować elastyczność w warunkach mrozu.

Pokrycia podłóg i ścian

Podłogi winylowe — niezależnie od tego, czy są to luksusowe płytki winylowe (LVT), arkusze winylu czy płytki winylowe — wykorzystują duże ilości plastyfikatora, aby zapewnić sprężyste i wygodne odczucie pod stopami, które odróżnia je od sztywnych materiałów. Plastyfikatory do podłóg muszą być odporne na ścieranie spowodowane ruchem pieszym, działanie środków czyszczących i promienie UV, bez zacieków i plam na powierzchni. DINP jest nadal szeroko stosowany w podłogach na rynkach, gdzie jest to dozwolone, natomiast DOTP i niektóre gatunki polimerów są określone tam, gdzie obowiązują ograniczenia ortoftalowe lub gdzie wymagana jest najwyższa trwałość.

Wyroby medyczne i opakowania farmaceutyczne

Elastyczność, przejrzystość i przetwarzalność PVC sprawiają, że jest to materiał wybierany na worki do kroplówek, worki na krew, rurki do dializy i maski tlenowe. DEHP był historycznie dominującym plastyfikatorem w tym segmencie, ale był stopniowo zastępowany przez DINCH i TOTM, w miarę jak instytucje opieki zdrowotnej przeszły na specyfikacje nieftalanowe. Estry cytrynianowe stosuje się w farmaceutycznych opakowaniach blistrowych i foliach, gdzie wymagana jest zgodność z wymogami kontaktu z żywnością. W każdym zastosowaniu medycznym obowiązkowe jest badanie migracji: plastyfikator migrujący z rurki dożylnej do podawanych płynów stanowi bezpośrednią drogę narażenia pacjenta, którą organy regulacyjne traktują ze szczególną ostrożnością.

Wnętrza samochodowe

Poszycia deski rozdzielczej, pokrycia paneli drzwi, materiały siedzeń i podsufitki wykonane z elastycznego PCV wymagają plastyfikatorów odpornych na ekstremalne wahania temperatur we wnętrzu pojazdu – od poniżej zera w zimie do znacznie powyżej 80°C na desce rozdzielczej w upalne lato. Niska lotność jest niezbędna, aby zapobiec zaparowaniu wewnętrznych powierzchni szklanych (film „zapach nowego samochodu”, który gromadzi się na przednich szybach, to częściowo opary plastyfikatora). Plastyfikatory DOTP i trimelitanowe to standardowe specyfikacje dla zastosowań OEM we wnętrzach samochodów, przy czym wielu producentów utrzymuje wymagania dotyczące produktów innych niż ftalany, kierując się oczekiwaniami klientów dotyczącymi jakości powietrza.

Kontakt z żywnością i opakowanie

Folie samoprzylepne z PVC, pokrywki pojemników na żywność, uszczelki i wkładki zamykające mające kontakt z żywnością podlegają ścisłym limitom migracji. ATBC i TBC (estry cytrynianowe) są głównym wyborem do zastosowań związanych z bezpośrednim kontaktem z żywnością, ponieważ posiadają atesty FDA i UE. Epoksydowany olej sojowy stosowany jest jako wtórny plastyfikator i stabilizator w wielu preparatach mających kontakt z żywnością. Opakowania nie mające kontaktu z żywnością PCV — zewnętrzne folie termokurczliwe, podkładki blistrowe — można stosować szerszą gamę typów plastyfikatorów, w zależności od rynku regulacyjnego.

Produkty i zabawki dla dzieci

Produkty dla dzieci – w szczególności zabawki, gryzaki, produkty do kąpieli i elastyczne sprzęty do zabawy – podlegają najsurowszym światowym przepisom dotyczącym plastyfikatorów. W USA CPSIA ogranicza zawartość określonych ftalanów do 0,1% wagowo w produktach i artykułach pielęgnacyjnych dla dzieci. Dyrektywa UE w sprawie bezpieczeństwa zabawek nakłada podobne ograniczenia. DINCH, DOTP i estry cytrynianowe są zatwierdzonymi alternatywami dla tych zastosowań. Każdy produkt przeznaczony dla dzieci poniżej trzeciego roku życia – w przypadku zakładania wkładania do ust i długotrwałego kontaktu ze skórą – musi wykazać zgodność z tymi limitami przed wprowadzeniem na rynek.

Migracja plastyfikatorów: co to jest i jak ją kontrolować

Migracja to proces, w wyniku którego cząsteczki plastyfikatora stopniowo z biegiem czasu wydostają się z matrycy polimerowej, albo odparowując do powietrza (ulotnienie), przenosząc się na powierzchnie mające kontakt z produktem (migracja kontaktowa), albo są ekstrahowane przez ciecze (ekstrakcja). Jest to główny problem wydajności i bezpieczeństwa przy wyborze plastyfikatora, który wpływa zarówno na żywotność produktu, jak i zgodność z przepisami.

Badania mierzące szybkość migracji z próbek PVC wykazały, że plastyfikatory takie jak DBP, DiBP i DiNA wykazywały najwyższe szybkości migracji do symulowanych płynów ustrojowych — przekraczające 0,33 µg/cm²/min w sztucznej ślinie — podczas gdy związki takie jak DEHA i DnOP wykazywały minimalne uwalnianie w tych samych warunkach. Kluczowymi właściwościami molekularnymi, które przewidują zachowanie migracyjne, są masa cząsteczkowa (większe cząsteczki migrują wolniej), polarność i rozpuszczalność w ośrodku ekstrakcyjnym. Z tego powodu plastyfikatory polimerowe i trimelitany o dużej masie cząsteczkowej są przeznaczone do zastosowań trwałych, podczas gdy adypiniany o mniejszej masie cząsteczkowej są akceptowane tylko tam, gdzie szybkości migracji są mniej krytyczne.

Z punktu widzenia receptury produktu migrację można ograniczyć poprzez:

• Wybór plastyfikatora o większej masie cząsteczkowej z tej samej rodziny substancji chemicznych — na przykład DINP i DIDP migrują wolniej niż DOP
• Włączenie plastyfikatorów polimerowych jako części mieszanki, nawet przy niewielkich zawartościach, w celu skuteczniejszego zakotwiczenia monomerycznego plastyfikatora
• Dodanie stabilizatorów cieplnych, które poprawiają ogólną trwałość mieszanki i spowalniają ścieżki degradacji termicznej, które przyspieszają migrację
• Optymalizacja warunków przetwarzania — niedostatecznie stopione lub nadmiernie naprężone związki PVC tracą plastyfikator szybciej niż dobrze przetworzony materiał
• Wybór powłok powierzchniowych lub warstw barierowych dla gotowych produktów, w przypadku których problemem jest migracja w kontakcie z powierzchnią (np. podłogi z powłokami ścieralnymi)

Krajobraz regulacyjny: jakie ograniczenia mają zastosowanie i gdzie

Przepisy dotyczące plastyfikatorów nie są jednolite na całym świecie, a wymagania różnią się znacznie w zależności od zastosowania, rynku i konkretnego plastyfikatora. Formułulatorzy i zespoły zaopatrzeniowe muszą sporządzić mapę rynków docelowych przed sfinalizowaniem specyfikacji plastyfikatora.

Unia Europejska (REACH)

UE ogranicza cztery ortoftalany – DEHP, DBP, BBP i DIBP – jako substancje wzbudzające szczególnie duże obawy (SVHC) w ramach rozporządzenia REACH. Podlegają one wymogom dotyczącym zezwoleń, które skutecznie ograniczają ich użycie w większości artykułów konsumenckich. UE stosuje również skumulowane limity oparte na klasach, grupując wiele ftalanów w ramach jednolitych ram tolerowanego dziennego pobrania. Każdy artykuł wprowadzony na rynek UE, który zawiera ftalan podlegający ograniczeniom w ilości przekraczającej 0,1% wagowo, musi zostać ujawniony w systemie powiadamiania o liście kandydackiej SVHC.

Stany Zjednoczone (CPSIA i FDA)

W Stanach Zjednoczonych ustawa Consumer Product Safety Improvement Act (CPSIA) na stałe ogranicza zawartość DEHP, DBP i BBP do 0,1% w produktach dla dzieci. Zawartość trzech dodatkowych ftalanów – DINP, DPENP i DHEXP – jest ograniczona do 0,1% w artykułach pielęgnacyjnych dla dzieci (produktach ułatwiających spanie, karmienie lub ząbkowanie dzieciom poniżej trzeciego roku życia). FDA stosuje podejście do oceny poszczególnych składników w przypadku kontaktu z żywnością i zastosowań medycznych, różniące się od unijnego systemu opartego na klasach. Każdy plastyfikator musi być wymieniony w odpowiednich przepisach FDA (zwykle 21 CFR) dla konkretnego kontaktu z żywnością lub zastosowania medycznego, zanim będzie mógł zostać użyty.

Inne rynki

Chiny, Korea Południowa, Japonia i główne rynki Azji Południowo-Wschodniej prowadzą własne listy substancji podlegających ograniczeniom, z różnymi progami i substancjami objętymi ograniczeniami. W przypadku produktów sprzedawanych na całym świecie najbezpieczniejszym podejściem jest zaprojektowanie zgodnie z najbardziej restrykcyjną obowiązującą normą – zazwyczaj unijnym rozporządzeniem REACH dotyczącym towarów konsumpcyjnych – i potwierdzenie zgodności z wymogami specyficznymi dla rynku podczas rejestracji produktu. Klienci OEM z branży motoryzacyjnej i urządzeń medycznych często nakładają dodatkowe wymagania wykraczające poza minimum prawne w ramach własnych zatwierdzonych list substancji.

Jak wybrać odpowiedni plastyfikator do swojego zastosowania

Wybór plastyfikatora to decyzja oparta na wielu zmiennych. Żaden pojedynczy typ nie spełnia wszystkich istotnych kryteriów jednocześnie, dlatego proces selekcji polega na znalezieniu najlepszej równowagi dla konkretnego profilu zastosowania.

Najpierw zdefiniuj wymagania wydajnościowe

Zacznij od środowiska użytkownika końcowego. Jaki jest zakres temperatur pracy? Czy produkt musi zachować elastyczność w temperaturze -30°C, czy też musi wytrzymać temperaturę pod maską wynoszącą 120°C? Czy ekspozycja na promieniowanie UV ma znaczenie? Czy produkt będzie miał kontakt z olejami, paliwami, środkami czyszczącymi lub płynami ustrojowymi? Każde z tych wymagań zawęża listę potencjalnych plastyfikatorów, zanim w ogóle w grę wchodzą względy regulacyjne lub kosztowe.

Zamapuj wymagania regulacyjne dla wszystkich rynków docelowych

Po ustaleniu krótkiej listy wyników należy nałożyć wymagania regulacyjne dla każdego rynku, na którym produkt będzie sprzedawany. Plastyfikator akceptowany w jednej jurysdykcji może podlegać ograniczeniom lub zakazowi w innej. Ten krok często eliminuje kandydatów – szczególnie starsze ftalany – z krótkiej listy produktów przeznaczonych na rynki produktów dla dzieci w UE, USA lub wyrobów medycznych.

Oceń wymagania dotyczące migracji i trwałości

Określ, jak długo produkt musi zachować swoją elastyczność i czy migracja plastyfikatora do powierzchni, kontaktu z żywnością lub ciałem stanowi problem dotyczący bezpieczeństwa lub wydajności. Produkty przemysłowe o długim okresie użytkowania, wyroby medyczne i artykuły mające kontakt z żywnością wymagają gatunków o niskiej migracji. Zastosowania krótkotrwałe lub bezkontaktowe mogą bez ryzyka akceptować tańsze plastyfikatory o wyższej migracji.

Weź pod uwagę zgodność przetwarzania

Różne plastyfikatory w różny sposób oddziałują z PVC i sprzętem do przetwarzania. Na przykład plastyfikatory benzoesanowe żelują PCW znacznie szybciej niż standardowe ftalany, skracając czas stapiania nawet o 30% w zastosowaniach związanych z plastizolami i powłokami, co wpływa na wydajność produkcji i zużycie energii. Plastyfikatory polimerowe o dużej lepkości wymagają dostosowania ustawień sprzętu do mieszania. Preparaty próbne i badania reologiczne w warunkach przetwarzania powinny potwierdzić, że wybrany plastyfikator integruje się czysto ze związkiem, nie powodując zanieczyszczania sprzętu, gromadzenia się matrycy ani niestabilności procesu.

Uwzględnij koszt całkowity, a nie tylko cenę jednostkową

Zamienniki nieftalanowe zazwyczaj wiążą się z wyższym kosztem jednostkowym niż ftalany dostępne w handlu. Modelowanie kosztów powinno jednak obejmować pełny obraz: koszty przestrzegania przepisów, potencjalne wycofanie produktu z rynku lub bariery w dostępie do rynku wynikające ze stosowania substancji objętej ograniczeniami, koszty zmiany składu w przypadku późniejszego ograniczenia plastyfikatora w połowie cyklu życia produktu oraz wszelkie różnice w wydajności przetwarzania. W wielu przypadkach rzeczywista przewaga kosztowa ftalanu towarowego nad alternatywą DOTP lub DINCH znacznie się zmniejsza, gdy w obliczeniach uwzględni się te czynniki.